uitgekomen in 2007
http://www.amnestyusa.org/women/maze/report.pdf
maandag 30 april 2007
zoek de ruines in de foto van Nasa!
Dit (ovale structuur) zijn de resten van het recent ontdekte observatorium van Chankillo, kust van Peru. Het is echter niet enkel dát als je goed kijkt... Het observatorium zelf is ruim 2000 jaar oud. Een zeer mooie en scherpe vergroting kan je vinden op de volgende site: http://earthobservatory.nasa.gov/Newsroom/NewImages/Images/chankillo_iko_2002013_lrg.jpg
zaterdag 28 april 2007
meer nieuws
Continental Summit of Indigenous Peoples Meets in Guatemala
Written by Marc Becker
Wednesday, 04 April 2007
Thousands of Indigenous peoples from 24 countries gathered in Guatemala on March 26 for the Third Continental Summit of Indigenous Peoples and Nationalities of Abya Yala. After U.S. President George W. Bush visited the country two weeks earlier during his contentious "diplomatic" tour of Latin America, Maya priests cleansed the site of his "bad spirits" in preparation for the summit.
The week-long summit was held in Iximché, a sacred Maya site and main city of the Kaqchikel Maya people. The first day dawned bright and sunny. In Tecpán, a nearby town where many of the delegates to the summit were housed with local families, organizers gathered in the main plaza and exploded fireworks to celebrate the beginning of the meetings. In the early morning light, delegates crowded on buses to travel the four kilometers up to the Iximché ceremonial site. Nestled in a plaza among the pyramids, Maya leaders led the group in a spiritual ceremony as the sun peeked over the horizon. On subsequent days, people from the North, South, and Central America all took their turns with the opening ceremonies.
After the ceremonies, delegates descended to the entrance of the archaeological site for breakfast (well organized in a communitarian and solidarity style) and the inauguration of the summit under a huge tent set up for this purpose. A Maya elder cleansed the speaker’s table with incense before the presentations began. Despite this cosmological framing, the summit’s discussions focused primarily on economic and political rather than cultural issues. The summit’s slogan "from resistance to power" captured the spirit of the event. It is not enough to resist oppression, but Indigenous peoples need to present concrete and positive alternatives to make a better and more inclusive world.
The summit’s ideological orientation was apparent from the inaugural panel onward. After Tecpán’s mayor welcomed delegates to Iximché, Ecuadorian Indigenous activist and Continental Council member Blanca Chancoso called for Indigenous peoples to be treated as citizens and members of a democracy. She rejected war making, militarization, and free trade pacts.
"Our world is not for sale," she declared. "Bush is not welcome here. We want, instead, people who support life. Yes to life. Imperialism and capitalism has left us with a historic debt, and they owe us for this debt."
She emphasized the importance of people creating alternatives to the current system.
Joel Suárez from the Americas Social Forum was also present to announce that the Third Americas Social Forum will be held in Guatemala in 2008. For it to be successful, Suárez emphasized, the forum must have an Indigenous and female face. He called on delegates to support the forum.
Indigenous Peoples and Nation-States
Three plenary panels with invited speakers framed the discussions of the summit’s theme of moving from resistance to power. The panels examined relations between Indigenous peoples and nation-states, territory and natural resources, and Indigenous governments.
Irma Alicia Velásquez Nimatuj from Guatemala pointed to a gap between Indigenous political understandings and the technical skills necessary to achieve those visions. In particular, Indigenous leaders need better training in economics and international law. But this does not mean borrowing solutions from the outside world.
"There are no recipes for success," Velásquez emphasized. "We need to make up our own alternatives.
"Bolivia's foreign relations minister David Choquehuanca argued that we should not rebuild current states, but dream and create new ones.
"Our minds are colonized," he stated, "but not our hearts. It is time to listen to our hearts, because this is what builds resistance."
Development plans look for a better life, but this results in inequality. Indigenous peoples, instead, look to how to live well (vivir bien). Choquehuanca emphasized the need to look for a culture of life.
Rodolfo Pocop from the Guatemalan organization Waqib' Kej argued that we need a new word for the term "resources" because it reflects a mercantilist concept foreign to Indigenous cosmology. He suggested using instead "mother earth" because if we don’t live in harmony with the earth we will not have life.
Isaac Avalos, secretary general of the Confederación Sindical Única de Trabajadores Campesinos de Bolivia (CSUTCB), picked up on this concept, suggesting that we should not talk about land but territory because it is a much broader term that includes everything–land, air, water, petroleum, gas, etc. Following along with this symbolism, we must take care of the earth as our mother so that it can continue to provide a future for its children. The discussions led the gathered delegates to advocate for very practical and concrete actions, such as drinking local water and boycotting Coca-Cola.
Following the panels, delegates broke into working groups that focused on a variety of themes including self-determination, intellectual property rights, identity and cosmology, globalization, and Indigenous justice systems. While public events were often filled with discourses long on rhetoric, the workshops provided a venue for substantive and concrete proposals.
Women
Inclusion and equality are expressed values that have long run through many Indigenous communities and organizations. Nevertheless, aspects of the dominant culture’s inequalities surfaced throughout the summit, most visibly apparent in gender inequalities. Women participated actively and massively throughout the summit. But while organizers made honorable attempts at equality on the plenary panels, men still outnumbered women by about three to one at the speakers’ tables. The imbalance became even more notable during discussion periods during which there were about ten men for every woman who approached the mike. Finally, a woman from Peru rose to note that men always dominate these conversations. "We need parity," she demanded, "both individually and collectively.
"Declaration of IximchéThe most visible and immediate outcome of the summit was the Declaration of Iximché (available in Spanish and English on the summit’s website http://www.cumbrecontinentalindigena.org/). It is a strong statement that condemns the U.S. government’s militaristic and imperialistic policies, and calls for respect for human rights, territory, and self-determination. It ratified an ancestral right to territory and common resources of the mother earth, rejected free trade pacts, condemned the construction of a wall between Mexico and the United States, and called for the legalization of coca leaves.
For an Indigenous summit, the declaration is perhaps notable for its lack of explicit ethnic discourse. Instead, it spoke of struggles against neoliberalism and for food sovereignty. On one hand, this pointed to the Indigenous movement’s alignment with broader popular struggles in the Americas. On the other, it demonstrated a maturation of Indigenous ideologies that permeate throughout the human experience. Political and economic rights were focused through a lens of Indigenous identity, with a focus on concrete and pragmatic actions. For example, in justifying the declaration’s condemnation of a the construction of a wall on the United States/Mexico border, Tonatierra’s Tupac Enrique Acosta declared that nowhere in the Americas could Indigenous peoples be considered immigrants because colonial borders were imposed from the outside.
The declaration endorsed the candidacy of Bolivia’s Indigenous president Evo Morales for the Nobel Peace Prize. Morales was widely cheered at the summit. Initial plans called for him to attend the summit’s closing rally, but ongoing political tensions in Bolivia prevented him from traveling to Guatemala. Instead, he sent a letter that read, "After more than 500 years of oppression and domination, they have not been able to eliminate us. Here we are alive and united with nature. Today we resist to recuperate together our sovereignty."
Morales’ reception was in notable contrast to Guatemala’s own 1992 Noble Peace Prize winner Rigoberta Menchú who is currently making a bid for the presidency of that country. She did not appear at the summit, nor did she send a message. A delegate’s proposal to include support for her presidential aspirations in the declaration was loudly rejected. Some justified this exclusion as a reluctance to become involved in the internal politics of a country. What it perhaps more accurately reflected, however, was the messy contradictions of aspiring to exactly what the summit’s theme advocated: political power. Menchú continues to enjoy more support outside of Guatemala than within, with some of the choices she has made for political alliances being unpopular among her base. The refusal to support her candidacy was the most visible fractionalization at the summit.
Integration of Indigenous Movements
In order to build toward the integration of a continental Indigenous movement, organizers called for regional coordinating committees in Central and North America similar to South America’s Coordinating Body for the Indigenous Organizations of the Amazon Basin (COICA) and the Andean Coordinating Body of Indigenous Organizations that was formed last year. Delegates also agreed to establish a Continental Coordinating body for Nationalities and Indigenous Peoples of the Americas. The body will allow exchange of ideas about quality of life and the movement against neoliberal trade policy.
The final item of business at the closing session was the location for the next meeting. The first summit was held in Mexico in 2000 and the second in Ecuador in 2004. Organizers requested that proposals be done by region not country, and proposed that the next logical location would be either southern South America or the North. No proposal was forthcoming from the North, but Argentina proposed the Chilean side of the triple Peru/Bolivia/Chile border in 2009. Justification for the location including supporting socialist president Michelle Bachelet to lead Chile out of the shadow of the Pinochet dictatorship, and the lingering issue of Bolivia’s outlet to the sea.
The continental coordinating committee will be based in Chile to help organize the next summit. The idea of a continental Indigenous organization did not seem to inspire a good deal of enthusiasm among the assembled delegates, although when it came to a vote only three delegates indicated their opposition. Perhaps delegates recognized the value of international meetings but believed that the most important work would happen locally in their own communities. Regional Indigenous organizations in Latin America have a history of being subject to external co-optation and internal divisions, which naturally makes some activists hesitant to create another such supra-natural organization. Nevertheless, no one publicly questioned the wisdom of forming more regional coordinating bodies.
Despite these persistent concerns and other divisions that occasionally surfaced, the level of energy and optimism at the summit was high. The week closed with three marches that converged in a rally in Guatemala City’s main plaza, symbolically representing the unification of Indigenous struggles across the Americas. In the dimming light, organizers launched three hot air balloons, two with the rainbow colors of the Indigenous flag. As delegates slowly dispersed, a remaining determined group of activists danced in a circle waving Indigenous flags as a Bolivian tune "Somos Más" (we are more) blasted on the sound system. An almost full moon hung over the national palace. The week-long summit ended on a high note. The meeting seemed to have built a lot of positive energy. Discussions reflected a deepening and broadening of concerns and strategies. The gathering successfully strengthened both local and transnational Indigenous organizing efforts.
Marc Becker is a Latin America historian and a founder of NativeWeb, a project to use the Internet to advance Indigenous struggles. Contact him at marc@yachana.org
bron: http://upsidedownworld.org/main/content/view/687/1/
Written by Marc Becker
Wednesday, 04 April 2007
Thousands of Indigenous peoples from 24 countries gathered in Guatemala on March 26 for the Third Continental Summit of Indigenous Peoples and Nationalities of Abya Yala. After U.S. President George W. Bush visited the country two weeks earlier during his contentious "diplomatic" tour of Latin America, Maya priests cleansed the site of his "bad spirits" in preparation for the summit.
The week-long summit was held in Iximché, a sacred Maya site and main city of the Kaqchikel Maya people. The first day dawned bright and sunny. In Tecpán, a nearby town where many of the delegates to the summit were housed with local families, organizers gathered in the main plaza and exploded fireworks to celebrate the beginning of the meetings. In the early morning light, delegates crowded on buses to travel the four kilometers up to the Iximché ceremonial site. Nestled in a plaza among the pyramids, Maya leaders led the group in a spiritual ceremony as the sun peeked over the horizon. On subsequent days, people from the North, South, and Central America all took their turns with the opening ceremonies.
After the ceremonies, delegates descended to the entrance of the archaeological site for breakfast (well organized in a communitarian and solidarity style) and the inauguration of the summit under a huge tent set up for this purpose. A Maya elder cleansed the speaker’s table with incense before the presentations began. Despite this cosmological framing, the summit’s discussions focused primarily on economic and political rather than cultural issues. The summit’s slogan "from resistance to power" captured the spirit of the event. It is not enough to resist oppression, but Indigenous peoples need to present concrete and positive alternatives to make a better and more inclusive world.
The summit’s ideological orientation was apparent from the inaugural panel onward. After Tecpán’s mayor welcomed delegates to Iximché, Ecuadorian Indigenous activist and Continental Council member Blanca Chancoso called for Indigenous peoples to be treated as citizens and members of a democracy. She rejected war making, militarization, and free trade pacts.
"Our world is not for sale," she declared. "Bush is not welcome here. We want, instead, people who support life. Yes to life. Imperialism and capitalism has left us with a historic debt, and they owe us for this debt."
She emphasized the importance of people creating alternatives to the current system.
Joel Suárez from the Americas Social Forum was also present to announce that the Third Americas Social Forum will be held in Guatemala in 2008. For it to be successful, Suárez emphasized, the forum must have an Indigenous and female face. He called on delegates to support the forum.
Indigenous Peoples and Nation-States
Three plenary panels with invited speakers framed the discussions of the summit’s theme of moving from resistance to power. The panels examined relations between Indigenous peoples and nation-states, territory and natural resources, and Indigenous governments.
Irma Alicia Velásquez Nimatuj from Guatemala pointed to a gap between Indigenous political understandings and the technical skills necessary to achieve those visions. In particular, Indigenous leaders need better training in economics and international law. But this does not mean borrowing solutions from the outside world.
"There are no recipes for success," Velásquez emphasized. "We need to make up our own alternatives.
"Bolivia's foreign relations minister David Choquehuanca argued that we should not rebuild current states, but dream and create new ones.
"Our minds are colonized," he stated, "but not our hearts. It is time to listen to our hearts, because this is what builds resistance."
Development plans look for a better life, but this results in inequality. Indigenous peoples, instead, look to how to live well (vivir bien). Choquehuanca emphasized the need to look for a culture of life.
Rodolfo Pocop from the Guatemalan organization Waqib' Kej argued that we need a new word for the term "resources" because it reflects a mercantilist concept foreign to Indigenous cosmology. He suggested using instead "mother earth" because if we don’t live in harmony with the earth we will not have life.
Isaac Avalos, secretary general of the Confederación Sindical Única de Trabajadores Campesinos de Bolivia (CSUTCB), picked up on this concept, suggesting that we should not talk about land but territory because it is a much broader term that includes everything–land, air, water, petroleum, gas, etc. Following along with this symbolism, we must take care of the earth as our mother so that it can continue to provide a future for its children. The discussions led the gathered delegates to advocate for very practical and concrete actions, such as drinking local water and boycotting Coca-Cola.
Following the panels, delegates broke into working groups that focused on a variety of themes including self-determination, intellectual property rights, identity and cosmology, globalization, and Indigenous justice systems. While public events were often filled with discourses long on rhetoric, the workshops provided a venue for substantive and concrete proposals.
Women
Inclusion and equality are expressed values that have long run through many Indigenous communities and organizations. Nevertheless, aspects of the dominant culture’s inequalities surfaced throughout the summit, most visibly apparent in gender inequalities. Women participated actively and massively throughout the summit. But while organizers made honorable attempts at equality on the plenary panels, men still outnumbered women by about three to one at the speakers’ tables. The imbalance became even more notable during discussion periods during which there were about ten men for every woman who approached the mike. Finally, a woman from Peru rose to note that men always dominate these conversations. "We need parity," she demanded, "both individually and collectively.
"Declaration of IximchéThe most visible and immediate outcome of the summit was the Declaration of Iximché (available in Spanish and English on the summit’s website http://www.cumbrecontinentalindigena.org/). It is a strong statement that condemns the U.S. government’s militaristic and imperialistic policies, and calls for respect for human rights, territory, and self-determination. It ratified an ancestral right to territory and common resources of the mother earth, rejected free trade pacts, condemned the construction of a wall between Mexico and the United States, and called for the legalization of coca leaves.
For an Indigenous summit, the declaration is perhaps notable for its lack of explicit ethnic discourse. Instead, it spoke of struggles against neoliberalism and for food sovereignty. On one hand, this pointed to the Indigenous movement’s alignment with broader popular struggles in the Americas. On the other, it demonstrated a maturation of Indigenous ideologies that permeate throughout the human experience. Political and economic rights were focused through a lens of Indigenous identity, with a focus on concrete and pragmatic actions. For example, in justifying the declaration’s condemnation of a the construction of a wall on the United States/Mexico border, Tonatierra’s Tupac Enrique Acosta declared that nowhere in the Americas could Indigenous peoples be considered immigrants because colonial borders were imposed from the outside.
The declaration endorsed the candidacy of Bolivia’s Indigenous president Evo Morales for the Nobel Peace Prize. Morales was widely cheered at the summit. Initial plans called for him to attend the summit’s closing rally, but ongoing political tensions in Bolivia prevented him from traveling to Guatemala. Instead, he sent a letter that read, "After more than 500 years of oppression and domination, they have not been able to eliminate us. Here we are alive and united with nature. Today we resist to recuperate together our sovereignty."
Morales’ reception was in notable contrast to Guatemala’s own 1992 Noble Peace Prize winner Rigoberta Menchú who is currently making a bid for the presidency of that country. She did not appear at the summit, nor did she send a message. A delegate’s proposal to include support for her presidential aspirations in the declaration was loudly rejected. Some justified this exclusion as a reluctance to become involved in the internal politics of a country. What it perhaps more accurately reflected, however, was the messy contradictions of aspiring to exactly what the summit’s theme advocated: political power. Menchú continues to enjoy more support outside of Guatemala than within, with some of the choices she has made for political alliances being unpopular among her base. The refusal to support her candidacy was the most visible fractionalization at the summit.
Integration of Indigenous Movements
In order to build toward the integration of a continental Indigenous movement, organizers called for regional coordinating committees in Central and North America similar to South America’s Coordinating Body for the Indigenous Organizations of the Amazon Basin (COICA) and the Andean Coordinating Body of Indigenous Organizations that was formed last year. Delegates also agreed to establish a Continental Coordinating body for Nationalities and Indigenous Peoples of the Americas. The body will allow exchange of ideas about quality of life and the movement against neoliberal trade policy.
The final item of business at the closing session was the location for the next meeting. The first summit was held in Mexico in 2000 and the second in Ecuador in 2004. Organizers requested that proposals be done by region not country, and proposed that the next logical location would be either southern South America or the North. No proposal was forthcoming from the North, but Argentina proposed the Chilean side of the triple Peru/Bolivia/Chile border in 2009. Justification for the location including supporting socialist president Michelle Bachelet to lead Chile out of the shadow of the Pinochet dictatorship, and the lingering issue of Bolivia’s outlet to the sea.
The continental coordinating committee will be based in Chile to help organize the next summit. The idea of a continental Indigenous organization did not seem to inspire a good deal of enthusiasm among the assembled delegates, although when it came to a vote only three delegates indicated their opposition. Perhaps delegates recognized the value of international meetings but believed that the most important work would happen locally in their own communities. Regional Indigenous organizations in Latin America have a history of being subject to external co-optation and internal divisions, which naturally makes some activists hesitant to create another such supra-natural organization. Nevertheless, no one publicly questioned the wisdom of forming more regional coordinating bodies.
Despite these persistent concerns and other divisions that occasionally surfaced, the level of energy and optimism at the summit was high. The week closed with three marches that converged in a rally in Guatemala City’s main plaza, symbolically representing the unification of Indigenous struggles across the Americas. In the dimming light, organizers launched three hot air balloons, two with the rainbow colors of the Indigenous flag. As delegates slowly dispersed, a remaining determined group of activists danced in a circle waving Indigenous flags as a Bolivian tune "Somos Más" (we are more) blasted on the sound system. An almost full moon hung over the national palace. The week-long summit ended on a high note. The meeting seemed to have built a lot of positive energy. Discussions reflected a deepening and broadening of concerns and strategies. The gathering successfully strengthened both local and transnational Indigenous organizing efforts.
Marc Becker is a Latin America historian and a founder of NativeWeb, a project to use the Internet to advance Indigenous struggles. Contact him at marc@yachana.org
bron: http://upsidedownworld.org/main/content/view/687/1/
woensdag 25 april 2007
En ik me maar afvragen of het aan 'de mens' ligt of (hoe erg ook) aan de 'Westerse mens'... Ik bedoel... de Aboriginals wonen al 50.000 jaar...
Ze proberen nog optimisme uit te stralen, maar eigenlijk weten de koraaldeskundigen dat er vrijwel geen hoop meer is. Het Groot Barrièrerif is gedoemd te verdwijnen. Sterft het koraal niet door de hitte, dan zal verzuring van het zeewater wel zorgen dat het massaal in het zeewater oplost. Tenzij de uitstoot van CO2 wereldwijd vrijwel ophoudt, binnen tien jaar.
Het leven van Charlie Veron draait grotendeels om koraal. Een vijfde van de duizenden koraalsoorten die beschreven zijn, is door hem ontdekt. Hij heeft meer tijd duikend op het Groot Barrièrerif doorgebracht dan wie ook. Veron houdt zielsveel van het rif, zegt hij tegen een zaal vol wetenschapsjournalisten op hun wereldcongres in Melbourne. Daarom is hij de wanhoop nabij: "Mijn kind, mijn Groot Barrièrerif, is stervende." Dat kind is 25 miljoen jaar oud, en met een oppervlakte van 350 duizend vierkante kilometer ruim acht keer zo groot als Nederland.
Veron laat dia's zien van koraalformaties. Wonderlijke vormen, en, hoe prachtig, allemaal sneeuwwit. De kleurige vissen steken er fel bij af. Dit is niet het natuurlijke uiterlijk van koraal, zegt hij. Zo ziet het eruit als het ten prooi is gevallen aan 'coral bleaching'. Het is dan nog niet dood, maar wel in gevaar.
Koraal bestaat uit een kalkskelet met daarop een kolonie dieren, die ieder duizenden piepkleine algen in zich dragen. De algen vangen zonlicht op. Met de zonne-energie zetten ze grondstoffen, die het koraal voor ze uit het water haalt, om in suikers. Van deze suikers leven de koraaldiertjes. Het is een innige relatie, met voordeel voor beide partijen.
Dat verandert als het zeewater te warm wordt. Dan gaan de algen gif produceren, waarop het koraal reageert door ze hun huis uit te zetten. Wanneer het water op tijd afkoelt, kan het koraal weer nieuwe algen opnemen. Maar als het meer dan enkele weken te warm blijft, gaan de koraaldiertjes massaal dood van de honger.
Een gebied waarin het koraal is afgestorven, heeft tientallen jaren nodig om te herstellen, zegt Veron. Tenminste: áls het herstelt. "Het kan namelijk ook gebeuren dat alles begroeid raakt met slijmerige algen, waardoor koraallarven geen kans krijgen zich er te vestigen. De kans daarop wordt groter als het water vervuild is. Het rif, met al zijn spectaculaire vissen, wordt dan permanent vervangen door een grauw onderwaterlandschap waarin weinig diersoorten leven."
Verbleking heeft de laatste jaren koraalriffen vernietigd op allerlei plaatsen op de wereld. Het Groot Barrièrerif is er tot nu toe nog relatief goed vanaf gekomen, zegt Paul Marshall. Hij deed als promovendus onderzoek naar koraalverbleking en werkt nu als 'climate change manager' voor de organisatie die het rif namens de Australische overheid beheert.
Marshall: "We hebben twee ernstige perioden gehad. In 1998, toen het water een paar weken te warm was, tastte de verbleking vijftig procent van het rif aan. Vijf procent stierf. In 2002 verbleekte zestig procent en bleef zes procent dood achter." Plaatselijk was 2006 ook een slecht jaar, voegt hij eraan toe. Veertig procent van het koraal rond de Keppel-eilanden ging dood en op enkele andere plaatsen . De rest van het reusachtige rif bleef gespaard. "Maar nergens is het veilig.
"De wereldtemperatuur zal blijven toenemen, dus stijgt ook de kans op fatale episoden van koraalverbleking, zegt Marshall. Alleen in het allergunstigste scenario van het Intergouvernmental Panel on Climate Change (IPCC) heeft het rif een kans om de komende eeuw te overleven. Het ziet er dus weinig hoopvol uit. "Maar in plaats van naar de valium te grijpen, kunnen we beter kijken wat we kunnen doen."
Andere problemen, zoals vervuiling of overbevissing, verzwakken de conditie van het koraal, vervolgt hij. Die moeten dus zoveel mogelijk worden aangepakt. Ook zeespiegelstijging vormt een bedreiging, want in diep water wordt het te donker voor het koraal. Daar is helaas weinig aan te doen. "En dan is er nog de chemie van het zeewater, het grote monster dat daarbuiten ligt te loeren."
Marshall bedoelt daarmee het oplossen van steeds meer CO2 uit de lucht in het oceaanwater. Dat is enerzijds prettig, want het draagt dan niet langer bij aan het broeikaseffect. Maar het water wordt er wel zuurder van. De zee is plaatselijk al zo zuur geworden dat kalk niet langer als vaste stof in het water kan bestaan. Gebeurt dat ook op het Barrièrerif, dan zal het koraal massaal sterven en lost het hele rif op.
Is het al te laat, vraagt een journalist. "Dat weten we niet zeker", antwoordt Charlie Veron. "Maar dat moment is dichtbij. In de zuidelijke oceaan gaat het plankton momenteel al dood aan verzuring. Dat zal ook bij ons gebeuren. Wanneer het zover is? Zeker binnen tien jaar. Het is heel voorspelbaar. Halverwege deze eeuw is er nergens meer koraal te bekennen."
Dat klinkt toch alsof alle hoop vervlogen is, dring ik aan. Veron: "Ja, het is een afschuwelijk verhaal. Werkelijk verschrikkelijk. Er is een ongekende vernietiging gaande. Dit onderwerp vereist gigantisch veel meer aandacht dan het nu krijgt. We moeten onmiddellijk drastische actie ondernemen. De productie van CO2 moet snel richting nul, wereldwijd, anders is het te laat. Dat is hoe ik het zie. En ik denk dat de bewijzen overweldigend zijn."
Er is nog een spreker in de zaal die dag. Daniel Gschwind vertegenwoordigt de toeristenindustrie van Queensland, de provincie die aan het koraalrif grenst. Vijftigduizend mensen verdienen direct of indirect hun brood aan het koraalrif, vertelt hij. Zij worden zich nu bewust van de bedreiging die CO2 voor hen is en nemen schoorvoetend maatregelen om hun eigen uitstoot te beperken. Over het feit dat het merendeel van hun klanten per vliegtuig arriveert, heeft hij het niet.
Elmar Veerman
J.E.N. Veron: 'A Reef in Time: the Great Barrier Reef from Beginning to End' (boek), verschijnt juni 2007
http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/34343487/
Het leven van Charlie Veron draait grotendeels om koraal. Een vijfde van de duizenden koraalsoorten die beschreven zijn, is door hem ontdekt. Hij heeft meer tijd duikend op het Groot Barrièrerif doorgebracht dan wie ook. Veron houdt zielsveel van het rif, zegt hij tegen een zaal vol wetenschapsjournalisten op hun wereldcongres in Melbourne. Daarom is hij de wanhoop nabij: "Mijn kind, mijn Groot Barrièrerif, is stervende." Dat kind is 25 miljoen jaar oud, en met een oppervlakte van 350 duizend vierkante kilometer ruim acht keer zo groot als Nederland.
Veron laat dia's zien van koraalformaties. Wonderlijke vormen, en, hoe prachtig, allemaal sneeuwwit. De kleurige vissen steken er fel bij af. Dit is niet het natuurlijke uiterlijk van koraal, zegt hij. Zo ziet het eruit als het ten prooi is gevallen aan 'coral bleaching'. Het is dan nog niet dood, maar wel in gevaar.
Koraal bestaat uit een kalkskelet met daarop een kolonie dieren, die ieder duizenden piepkleine algen in zich dragen. De algen vangen zonlicht op. Met de zonne-energie zetten ze grondstoffen, die het koraal voor ze uit het water haalt, om in suikers. Van deze suikers leven de koraaldiertjes. Het is een innige relatie, met voordeel voor beide partijen.
Dat verandert als het zeewater te warm wordt. Dan gaan de algen gif produceren, waarop het koraal reageert door ze hun huis uit te zetten. Wanneer het water op tijd afkoelt, kan het koraal weer nieuwe algen opnemen. Maar als het meer dan enkele weken te warm blijft, gaan de koraaldiertjes massaal dood van de honger.
Een gebied waarin het koraal is afgestorven, heeft tientallen jaren nodig om te herstellen, zegt Veron. Tenminste: áls het herstelt. "Het kan namelijk ook gebeuren dat alles begroeid raakt met slijmerige algen, waardoor koraallarven geen kans krijgen zich er te vestigen. De kans daarop wordt groter als het water vervuild is. Het rif, met al zijn spectaculaire vissen, wordt dan permanent vervangen door een grauw onderwaterlandschap waarin weinig diersoorten leven."
Verbleking heeft de laatste jaren koraalriffen vernietigd op allerlei plaatsen op de wereld. Het Groot Barrièrerif is er tot nu toe nog relatief goed vanaf gekomen, zegt Paul Marshall. Hij deed als promovendus onderzoek naar koraalverbleking en werkt nu als 'climate change manager' voor de organisatie die het rif namens de Australische overheid beheert.
Marshall: "We hebben twee ernstige perioden gehad. In 1998, toen het water een paar weken te warm was, tastte de verbleking vijftig procent van het rif aan. Vijf procent stierf. In 2002 verbleekte zestig procent en bleef zes procent dood achter." Plaatselijk was 2006 ook een slecht jaar, voegt hij eraan toe. Veertig procent van het koraal rond de Keppel-eilanden ging dood en op enkele andere plaatsen . De rest van het reusachtige rif bleef gespaard. "Maar nergens is het veilig.
"De wereldtemperatuur zal blijven toenemen, dus stijgt ook de kans op fatale episoden van koraalverbleking, zegt Marshall. Alleen in het allergunstigste scenario van het Intergouvernmental Panel on Climate Change (IPCC) heeft het rif een kans om de komende eeuw te overleven. Het ziet er dus weinig hoopvol uit. "Maar in plaats van naar de valium te grijpen, kunnen we beter kijken wat we kunnen doen."
Andere problemen, zoals vervuiling of overbevissing, verzwakken de conditie van het koraal, vervolgt hij. Die moeten dus zoveel mogelijk worden aangepakt. Ook zeespiegelstijging vormt een bedreiging, want in diep water wordt het te donker voor het koraal. Daar is helaas weinig aan te doen. "En dan is er nog de chemie van het zeewater, het grote monster dat daarbuiten ligt te loeren."
Marshall bedoelt daarmee het oplossen van steeds meer CO2 uit de lucht in het oceaanwater. Dat is enerzijds prettig, want het draagt dan niet langer bij aan het broeikaseffect. Maar het water wordt er wel zuurder van. De zee is plaatselijk al zo zuur geworden dat kalk niet langer als vaste stof in het water kan bestaan. Gebeurt dat ook op het Barrièrerif, dan zal het koraal massaal sterven en lost het hele rif op.
Is het al te laat, vraagt een journalist. "Dat weten we niet zeker", antwoordt Charlie Veron. "Maar dat moment is dichtbij. In de zuidelijke oceaan gaat het plankton momenteel al dood aan verzuring. Dat zal ook bij ons gebeuren. Wanneer het zover is? Zeker binnen tien jaar. Het is heel voorspelbaar. Halverwege deze eeuw is er nergens meer koraal te bekennen."
Dat klinkt toch alsof alle hoop vervlogen is, dring ik aan. Veron: "Ja, het is een afschuwelijk verhaal. Werkelijk verschrikkelijk. Er is een ongekende vernietiging gaande. Dit onderwerp vereist gigantisch veel meer aandacht dan het nu krijgt. We moeten onmiddellijk drastische actie ondernemen. De productie van CO2 moet snel richting nul, wereldwijd, anders is het te laat. Dat is hoe ik het zie. En ik denk dat de bewijzen overweldigend zijn."
Er is nog een spreker in de zaal die dag. Daniel Gschwind vertegenwoordigt de toeristenindustrie van Queensland, de provincie die aan het koraalrif grenst. Vijftigduizend mensen verdienen direct of indirect hun brood aan het koraalrif, vertelt hij. Zij worden zich nu bewust van de bedreiging die CO2 voor hen is en nemen schoorvoetend maatregelen om hun eigen uitstoot te beperken. Over het feit dat het merendeel van hun klanten per vliegtuig arriveert, heeft hij het niet.
Elmar Veerman
J.E.N. Veron: 'A Reef in Time: the Great Barrier Reef from Beginning to End' (boek), verschijnt juni 2007
http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/34343487/
dinsdag 24 april 2007
Boeken over Oceanië
Niet alleen over Afrika en Amerika moest ik natuurlijk dingen weten. Wereldgeschiedenis is immers wereldgeschiedenis. Dus moest Oceanië er ook bij komen. Dit gebied bestaat uit Australië, Papua, Micronesië, Melanesië (Papua hoort daar in feite bij) en Polynesië. Over Australië had ik al een flink aantal boeken. Omdat de situatie van de Aboriginals erg lijkt op die van de indianen in Amerika.
Het beste boek over de Australische geschiedenis voor de komst van de Europeanen is
Prehistory of Australia
John Mulvaney & Johan Kamminga
Washington and London, 1999
1-56098-804-5
Jammer genoeg is dit boek niet meer leverbaar. Tenminste, niet in Nederland. Dat geeft wel weer aan dat we als maatschappij totaal niet geïnteresseerd zijn in de Australiërs. En dat terwijl laatst n.b. werd herdacht dat Nederlanders als een een van de eerste Euroepanen in Australische wateren kwamen. Dat daar op dat moment absoluut geen "Ossies" woonden met miljoenen schapen, maar in plaats daarvan honderden verschillende volkeren met verschillende culturen en verschillende talen, schijnt niemand zich echter te beseffen. Vandaar deze post en vandaar eigenlijk ook deze website...
A History of Aboriginal Life in New South Wales
Nigel Parbury
Sydney, 1988
0 7305 1558 3
en
De strijd van de Aborigines – erkenning van het volk van Australië
ABSOC’88 (Aborigines Solidariteits Campagne’88)
Enschede, 1988
zijn twee oude boeken maar wel helder en minder specialistisch dan het eerste boek. Bovendien gaan ze ook over de periode na de komst van de Europeanen...
In het reistaalboekje van Lonley Planet
Australian Phrasebook
Susan Butler e.a.
Hong Kong, 1998
0 86442 576 7
wordt ook redelijk wat aandacht besteed aan een aantal Aboriginal talen die vandaar de dag nog gesproken worden zoals het Warlpiri en het Tiwi.
Archaeology of Oceania – Australia and the Paific islands
Edited by Ian Lilley
Malden (Blackwell publishing), 2006
0631230831
is een boek over de archeologie van het gehele gebied. Erg interessant en bovendien up-to-date. Het enige is dat je echt geïnteresseerd moet zijn in het gebied want het is geen lopend verhaal maar een bundeling van wetenschappelijke artikelen. Voor de leek is daarom het oude boekje
Culturen van Polynesië
Robert C. Suggs
Utrecht, 1967
aan te raden. Het gaat welliswaar enkel over Polynesië maar is in het Nederlands (vertaling) en is heel duidelijk geschreven.
Een ander boek over Polynesië
Historical Dictionary of Polynesia - Second edition
Robert D. Craig
Lanham & London, 2002
0810842378
is meer een encyclopedie. Het is up-to-date en zeer overzichtelijk.
De meest eenvoudige, heldere en overzichtelijke inleiding in het gebied Oceanië is te krijgen uit
Cultural Atlas of Australia, New Zealand & the South Pacific
Richard Nile & Christian Clerk
Oxford, 1996
0816030839
De atlas staat vol met mooie kaarten en de gehele geschiedenis vanaf de eerste mensen tot aan het heden (10 jaar terug) wordt er in beschreven.
The People of the Sea – Environment, identity, and History in Oceania
Paul D’Arcy
Honolulu, 2006
082482959X
is een up-to-date boek dat gaat over de relatie tussen de mensen van Micronesië, Melanesië en Polynesië en de oceaan. Dit is weer een boek voor de mensen die wat meer ingelezen zijn in de regio.
Tot slot twee boeken die met elkaar te maken hebben. In 1947 maakte de Noor Thor Heyerdahl op een Peruaans vlot (Kon Tiki) een zeetocht richting Polynesië om te bewijzen dat indianen Polynesië bereikt konden hebben. Van Oceanië-specialisten kreeg hij veel kritiek, mede omdat hij nogal racistisch was jegens de inheemse bevolking van het gebied die hij maar primitief vond. Dat neemt niet weg dat inderdaad bewezen werd dat contact tussen Oceanië en Amerika ook vanuit Amerika mogelijk was geweest. In 1955 ging Heyerdahl naar Paaseiland toe, gefacinieerd door de beelden daar waarover hij uiteindelijk zou denken dat ze gebouwd waren door indianen en later verwoest door 'primitieve Polynesiërs'. Behalve allerlei wetenschappelijke artikelen schreef hij ook tal van populairwetenschappelijke werken zoals het verslag over de Kon Tiki-reis. Het boek
Aku-Aku – Het mysterie van paaseiland
Thor Heyerdahl
Lochem, 1959?
is een verslag van zijn reis naar Paaseiland. Zoals gezegd kreeg hij heel wat kritiek. Het boek
Zwerftochten door de Zuidzee – Problemen rond de bevolking van Polynesië
CHM Heeren-Palm
Meppel, 1956
is een Nederlands auteur die op eenzelfde manier als Heyerdahl getracht heeft duidelijk te maken dat de bevindingen van de Noor niet stand houden. Hoewel beide boeken meer dan 40 jaar geleden geschreven werden, is de discussie nog steeds actueel en is men het nog steeds niet met elkaar eens. Was er wel of geen contact tussen het oude Amerika en het oude Oceanië en zo ja, van wie ging dat dan uit? De Oceaniërs of de Amerikanen? Omdat dit onderwerp zo interessant is, maakt het onderdeel uit van mijn eigen onderzoek. In een volgende post zal ik vertellen wat dat onderzoek precies inhoudt.
Het beste boek over de Australische geschiedenis voor de komst van de Europeanen is
Prehistory of Australia
John Mulvaney & Johan Kamminga
Washington and London, 1999
1-56098-804-5
Jammer genoeg is dit boek niet meer leverbaar. Tenminste, niet in Nederland. Dat geeft wel weer aan dat we als maatschappij totaal niet geïnteresseerd zijn in de Australiërs. En dat terwijl laatst n.b. werd herdacht dat Nederlanders als een een van de eerste Euroepanen in Australische wateren kwamen. Dat daar op dat moment absoluut geen "Ossies" woonden met miljoenen schapen, maar in plaats daarvan honderden verschillende volkeren met verschillende culturen en verschillende talen, schijnt niemand zich echter te beseffen. Vandaar deze post en vandaar eigenlijk ook deze website...
A History of Aboriginal Life in New South Wales
Nigel Parbury
Sydney, 1988
0 7305 1558 3
en
De strijd van de Aborigines – erkenning van het volk van Australië
ABSOC’88 (Aborigines Solidariteits Campagne’88)
Enschede, 1988
zijn twee oude boeken maar wel helder en minder specialistisch dan het eerste boek. Bovendien gaan ze ook over de periode na de komst van de Europeanen...
In het reistaalboekje van Lonley Planet
Australian Phrasebook
Susan Butler e.a.
Hong Kong, 1998
0 86442 576 7
wordt ook redelijk wat aandacht besteed aan een aantal Aboriginal talen die vandaar de dag nog gesproken worden zoals het Warlpiri en het Tiwi.
Archaeology of Oceania – Australia and the Paific islands
Edited by Ian Lilley
Malden (Blackwell publishing), 2006
0631230831
is een boek over de archeologie van het gehele gebied. Erg interessant en bovendien up-to-date. Het enige is dat je echt geïnteresseerd moet zijn in het gebied want het is geen lopend verhaal maar een bundeling van wetenschappelijke artikelen. Voor de leek is daarom het oude boekje
Culturen van Polynesië
Robert C. Suggs
Utrecht, 1967
aan te raden. Het gaat welliswaar enkel over Polynesië maar is in het Nederlands (vertaling) en is heel duidelijk geschreven.
Een ander boek over Polynesië
Historical Dictionary of Polynesia - Second edition
Robert D. Craig
Lanham & London, 2002
0810842378
is meer een encyclopedie. Het is up-to-date en zeer overzichtelijk.
De meest eenvoudige, heldere en overzichtelijke inleiding in het gebied Oceanië is te krijgen uit
Cultural Atlas of Australia, New Zealand & the South Pacific
Richard Nile & Christian Clerk
Oxford, 1996
0816030839
De atlas staat vol met mooie kaarten en de gehele geschiedenis vanaf de eerste mensen tot aan het heden (10 jaar terug) wordt er in beschreven.
The People of the Sea – Environment, identity, and History in Oceania
Paul D’Arcy
Honolulu, 2006
082482959X
is een up-to-date boek dat gaat over de relatie tussen de mensen van Micronesië, Melanesië en Polynesië en de oceaan. Dit is weer een boek voor de mensen die wat meer ingelezen zijn in de regio.
Tot slot twee boeken die met elkaar te maken hebben. In 1947 maakte de Noor Thor Heyerdahl op een Peruaans vlot (Kon Tiki) een zeetocht richting Polynesië om te bewijzen dat indianen Polynesië bereikt konden hebben. Van Oceanië-specialisten kreeg hij veel kritiek, mede omdat hij nogal racistisch was jegens de inheemse bevolking van het gebied die hij maar primitief vond. Dat neemt niet weg dat inderdaad bewezen werd dat contact tussen Oceanië en Amerika ook vanuit Amerika mogelijk was geweest. In 1955 ging Heyerdahl naar Paaseiland toe, gefacinieerd door de beelden daar waarover hij uiteindelijk zou denken dat ze gebouwd waren door indianen en later verwoest door 'primitieve Polynesiërs'. Behalve allerlei wetenschappelijke artikelen schreef hij ook tal van populairwetenschappelijke werken zoals het verslag over de Kon Tiki-reis. Het boek
Aku-Aku – Het mysterie van paaseiland
Thor Heyerdahl
Lochem, 1959?
is een verslag van zijn reis naar Paaseiland. Zoals gezegd kreeg hij heel wat kritiek. Het boek
Zwerftochten door de Zuidzee – Problemen rond de bevolking van Polynesië
CHM Heeren-Palm
Meppel, 1956
is een Nederlands auteur die op eenzelfde manier als Heyerdahl getracht heeft duidelijk te maken dat de bevindingen van de Noor niet stand houden. Hoewel beide boeken meer dan 40 jaar geleden geschreven werden, is de discussie nog steeds actueel en is men het nog steeds niet met elkaar eens. Was er wel of geen contact tussen het oude Amerika en het oude Oceanië en zo ja, van wie ging dat dan uit? De Oceaniërs of de Amerikanen? Omdat dit onderwerp zo interessant is, maakt het onderdeel uit van mijn eigen onderzoek. In een volgende post zal ik vertellen wat dat onderzoek precies inhoudt.
Paaseiland en het Westerse schuldgevoel over klimaatverandering: wij zijn heus niet de alleen!!!!
Geachte heren Teule en Van der Ham,
Bedankt voor uw eerdere reactie (van meneer Teule) op mijn mail over Paaseiland. Afgelopen zaterdag (21 april) stond er een artikel in de NRC waarin u kunt lezen wat de meeste specialisten over de zogenaamde Val van Paaseiland denken. Namelijk dat die voor de komst van de Europeanen nooit heeft plaatsgevonden. En al helemaal niet door de overexploitatie van de inheemse bewoners. Daar is immers gewoon geen enkel bewijs voor. Bovendien kwam het onderwerp vanochtend (dinsdag) bij het radioprogramma De Ochtenden ter sprake
(zie: http://www.ochtenden.nl/afleveringen/33075376/ (http://www.ochtenden.nl/afleveringen/33075376/).
Een stuk dat dieper ingaat op deze zogenaamde Val en ook op de onjuistheid van Jared Diamond (in zijn boek Collapse) is te vinden op de volgende website: http://www.staff.livjm.ac.uk/spsbpeis/EE%2016-34_Peiser.pdf
Het verhaal van Hunt zelf is ook te vinden op: http://www.anthropology.hawaii.edu/projects/rapanui/hunt_2006.pdf
Verder wil ik graag inhoudelijk reageren op uw mail. U schrijft o.a.: "Ten tweede vind ik dat je inhoudelijk maar ten dele gelijk hebt: de rechten van inheemse volkeren zijn met www.paaseiland.nu niet met voeten getreden". En verder dat u de "negatieve bijklank" van het stukje op de website niet hoort.
Ten eerste heb ik niet geschreven dat de rechten van inheemse volkeren door het website met voeten worden getreden. Ik heb er enkel op gewezen dat het zinloos is om aan de hand van een fout voorbeeld het huidige milieuprobleem aan te kaarten. Het is zonder meer duidelijk dat er nu een milieuprobleem is. Zelfs bij de VVD en in de regering Bush zijn ze daar inmiddels achter. Maar om daar de Paaseilanders bij te halen (net als Diamond doet) in bewoordingen als "Is het Paaseiland ons voorland?" en "Gaat het met de wereld de zelfde kant op als met het paaseiland. Als we niet uitkijken wel, ja" is in mijn ogen gewoon totaal misplaatst.
Ten tweede de negatieve bijklank. Ik zal nog een aantal zinnen uit dit kleine stukje op de website citeren:
Hij trof een kale vlakte met wat inboorlingen.
Hoe konden deze eenvoudige inboorlingen zulke grote stenen beelden vervaardigd hebben, en hebben verplaatst?
Uit alles bleek dat op het eiland ooit een belangrijke beschaving was geweest. Maar waar was die dan gebleven?
het verval van het Paaseiland
Over het woord inboorlingen heb ik het al gehad. Hoewel ik er persoonlijk niet mee zit, ken ik heel wat inheemse mensen die alleen om dit woord al een rechtszaak tegen u zouden willen aanspannen.
Bovendien staat er even verder dat deze "inboorlingen" ook nog eens "eenvoudig" waren. Ik neem aan dat u bedoeld dat Roggeveen deze mensen eenvoudig vond en u niet. Maar eerlijk gezegd blijkt dat nergens uit.
Dan die beschaving. In uw antwoord heeft u het zelf over uw "bescheiden kennis". Dat was dan ook precies een van de redenen voor het schrijven van mijn eerste mail. Om die kennis enigszins te vergroten. Er is geen enkel bewijs voor een bevolkingsdaling van 75% in een eeuw, noch van ontbossing op grote schaal of uitputting van het land. In tegendeel, Roggeveen zélf schrijft dat de mensen er over het algemeen gezond uitzien en dat een flink aantal gewassen verbouwen zoals taro & zoete aardappel. Dat zou raar zijn als de grond uitgeput zou zijn. De beschaving die de beelden had neergezet (beelden werden pas ná de komt van Roggeveen op de grond gegooid) was dus nog steeds op het eiland aanwezig. Geen verval dus. Kortom: er kan helemaal niet gezegd worden, dat die beschaving minder was in 1722 dan enkele eeuwen daarvoor.
Tot slot schrijft u nog iets interessants. Namelijk: "Kwalitatief is zo een beschaving niet minder belangrijk, maar dat is hier ook niet het punt." Inderdaad. Kwalitatief is zo een beschaving niet minder belangrijk. Maar dat is nou juist wél het punt. Want uit het verhaal komt een vrij dom volk naar voren dat niet doorheeft dat ze zichzelf aan het vernietigen is. Een volk bovendien dat blijkbaar wel duizenden kilometers naar Paaseiland kan varen, maar niet op het idee zou komen om (als de uitputting van de natuurlijke bronnen burgeroorlogen en kannibalisme zou hebben veroorzaakt) er ook weer wég te varen. Het punt is dat je Paaseiland (en de invloed van de mens daar) gewoon niet kunt vergelijken met de gehele wereld. Helemaal niet met de geïndustrialiseerde wereld van nu. De Paaseilanders hadden immers geen fabrieken, exploiteerden geen olie en kapten dus hun bossen ook niet massaal om.
Met vriendelijke groeten,
Lennert van Oorschot
drs. Talen en Culturen Indiaans Amerika, http://lenschot.blogspot.com/ & medewerker Nederlands Centrum voor Inheemse Volkeren, http://www.nciv.net/
Bedankt voor uw eerdere reactie (van meneer Teule) op mijn mail over Paaseiland. Afgelopen zaterdag (21 april) stond er een artikel in de NRC waarin u kunt lezen wat de meeste specialisten over de zogenaamde Val van Paaseiland denken. Namelijk dat die voor de komst van de Europeanen nooit heeft plaatsgevonden. En al helemaal niet door de overexploitatie van de inheemse bewoners. Daar is immers gewoon geen enkel bewijs voor. Bovendien kwam het onderwerp vanochtend (dinsdag) bij het radioprogramma De Ochtenden ter sprake
(zie: http://www.ochtenden.nl/afleveringen/33075376/ (http://www.ochtenden.nl/afleveringen/33075376/).
Een stuk dat dieper ingaat op deze zogenaamde Val en ook op de onjuistheid van Jared Diamond (in zijn boek Collapse) is te vinden op de volgende website: http://www.staff.livjm.ac.uk/spsbpeis/EE%2016-34_Peiser.pdf
Het verhaal van Hunt zelf is ook te vinden op: http://www.anthropology.hawaii.edu/projects/rapanui/hunt_2006.pdf
Verder wil ik graag inhoudelijk reageren op uw mail. U schrijft o.a.: "Ten tweede vind ik dat je inhoudelijk maar ten dele gelijk hebt: de rechten van inheemse volkeren zijn met www.paaseiland.nu niet met voeten getreden". En verder dat u de "negatieve bijklank" van het stukje op de website niet hoort.
Ten eerste heb ik niet geschreven dat de rechten van inheemse volkeren door het website met voeten worden getreden. Ik heb er enkel op gewezen dat het zinloos is om aan de hand van een fout voorbeeld het huidige milieuprobleem aan te kaarten. Het is zonder meer duidelijk dat er nu een milieuprobleem is. Zelfs bij de VVD en in de regering Bush zijn ze daar inmiddels achter. Maar om daar de Paaseilanders bij te halen (net als Diamond doet) in bewoordingen als "Is het Paaseiland ons voorland?" en "Gaat het met de wereld de zelfde kant op als met het paaseiland. Als we niet uitkijken wel, ja" is in mijn ogen gewoon totaal misplaatst.
Ten tweede de negatieve bijklank. Ik zal nog een aantal zinnen uit dit kleine stukje op de website citeren:
Hij trof een kale vlakte met wat inboorlingen.
Hoe konden deze eenvoudige inboorlingen zulke grote stenen beelden vervaardigd hebben, en hebben verplaatst?
Uit alles bleek dat op het eiland ooit een belangrijke beschaving was geweest. Maar waar was die dan gebleven?
het verval van het Paaseiland
Over het woord inboorlingen heb ik het al gehad. Hoewel ik er persoonlijk niet mee zit, ken ik heel wat inheemse mensen die alleen om dit woord al een rechtszaak tegen u zouden willen aanspannen.
Bovendien staat er even verder dat deze "inboorlingen" ook nog eens "eenvoudig" waren. Ik neem aan dat u bedoeld dat Roggeveen deze mensen eenvoudig vond en u niet. Maar eerlijk gezegd blijkt dat nergens uit.
Dan die beschaving. In uw antwoord heeft u het zelf over uw "bescheiden kennis". Dat was dan ook precies een van de redenen voor het schrijven van mijn eerste mail. Om die kennis enigszins te vergroten. Er is geen enkel bewijs voor een bevolkingsdaling van 75% in een eeuw, noch van ontbossing op grote schaal of uitputting van het land. In tegendeel, Roggeveen zélf schrijft dat de mensen er over het algemeen gezond uitzien en dat een flink aantal gewassen verbouwen zoals taro & zoete aardappel. Dat zou raar zijn als de grond uitgeput zou zijn. De beschaving die de beelden had neergezet (beelden werden pas ná de komt van Roggeveen op de grond gegooid) was dus nog steeds op het eiland aanwezig. Geen verval dus. Kortom: er kan helemaal niet gezegd worden, dat die beschaving minder was in 1722 dan enkele eeuwen daarvoor.
Tot slot schrijft u nog iets interessants. Namelijk: "Kwalitatief is zo een beschaving niet minder belangrijk, maar dat is hier ook niet het punt." Inderdaad. Kwalitatief is zo een beschaving niet minder belangrijk. Maar dat is nou juist wél het punt. Want uit het verhaal komt een vrij dom volk naar voren dat niet doorheeft dat ze zichzelf aan het vernietigen is. Een volk bovendien dat blijkbaar wel duizenden kilometers naar Paaseiland kan varen, maar niet op het idee zou komen om (als de uitputting van de natuurlijke bronnen burgeroorlogen en kannibalisme zou hebben veroorzaakt) er ook weer wég te varen. Het punt is dat je Paaseiland (en de invloed van de mens daar) gewoon niet kunt vergelijken met de gehele wereld. Helemaal niet met de geïndustrialiseerde wereld van nu. De Paaseilanders hadden immers geen fabrieken, exploiteerden geen olie en kapten dus hun bossen ook niet massaal om.
Met vriendelijke groeten,
Lennert van Oorschot
drs. Talen en Culturen Indiaans Amerika, http://lenschot.blogspot.com/ & medewerker Nederlands Centrum voor Inheemse Volkeren, http://www.nciv.net/
Abonneren op:
Posts (Atom)